„Pisze, że obowiązkowe spotkanie w sprawie przestrzegania przepisów odbędzie się w środę w Centrum Społecznościowym Cypress Hollow. To… wygodne”.
„Dobrze” – warknęła Lorraine. „Wtedy wszyscy będą mogli zobaczyć, jak je niszczę”.
„Tak” – pomyślałem, odwracając się, żeby ukryć uśmiech. „Wszyscy zobaczą”.
Mój telefon zawibrował.
Zaproszenie do kalendarza.
WYDARZENIE: SPOTKANIE W RATUSZU – ZWOLNIENIE RODZINY REED.
PROWADZĄCY: AVERY GARCIA, DYREKTOR GENERALNY.
Kliknąłem Akceptuję.
Faza pierwsza została zakończona.
Teraz pozostało już tylko ujawnienie.
W środę rano niebo było płaskie i stalowoszare.
Stanęłam przed lustrem w łazience i stworzyłam ostatnią maskę, jaką kiedykolwiek założę w tym domu.
Luźne dżinsy. Za duży szary T-shirt z delikatną plamą po kawie. Włosy spięte w luźny kucyk. Bez makijażu.
W odbiciu zobaczyłem Avery’ego, w którego wierzyli — zmęczonego, kruchego, zapomnianego.
„Doskonale” – mruknąłem.
Na dole kuchnia pulsowała nerwową energią.
„Dzisiaj jest ten dzień” – oznajmiła Lorraine, dźgając grejpfruta. „Prawie nie spałam. Byłam zbyt zajęta pisaniem przemówienia wstępnego. Zamierzam ich zdemaskować”.
„Zamierzam zwrócić uwagę na ten nonsens z przepisami przeciwpożarowymi” – dodała Brooke, przewijając ekran telefonu. „Wyszukałam to w Google. To celowe nękanie. Próbują gentryfikować plac i wyprzeć Little Acorns”.
Noah siedział na czele stołu, poprawiał krawat, a przed nim leżał skórzany teczka.
„Mam temat do rozmów” – powiedział. „Zażądam spotkania z właścicielem, a nie jakimś menedżerem średniego szczebla. Przypomnę im, że Cypress Hollow to osiedle premium. Nie tolerujemy właścicieli slumsów”.
Położyłem talerz z tostami na środku stołu, upewniając się, że moja ręka drży na tyle, by wiarygodnie to wyglądało.
„Jesteście tacy odważni” – powiedziałem cicho. „Nie sądzę, żebym dał radę w takiej konfrontacji. Brzmi… przerażająco”.
„Dlatego tu zostajesz” – powiedziała Brooke. „Szczerze mówiąc, lepiej będzie, jeśli nie przyjdziesz. Tylko byś się rozpłakał albo powiedział coś dziwnego i osłabił naszą pozycję”.
„A skoro już o stanowisku mowa” – dodała, zwracając się do Noaha – „czy ona podpisała te papiery?”
„Jeszcze nie” – powiedział Noah. „Powiedziała, że musi je przeczytać jeszcze raz”.
„Na litość boską” – jęknęła Brooke. „Avery, po prostu podpisz te cholerne dokumenty, zanim odejdziemy. Jak już upokorzymy Vidiana, musimy się upewnić, że dom jest prawnie zabezpieczony na nazwisko Noaha. Nie radzisz sobie z majątkiem. Gdybyś go kiedykolwiek zostawiła…” – zaśmiała się – „nie żeby tak było; dokąd byś poszła? – ale gdybyś to zrobiła, w ciągu miesiąca straciłabyś to miejsce na rzecz banku. Nie byłoby cię stać na podatki”.
„Nie mogę znaleźć długopisu” – skłamałem. „I jestem… strasznie zdenerwowany. Czy możemy to zrobić dziś wieczorem? Po twoim zwycięstwie możemy umówić się na uroczyste podpisywanie”.
Lorraine odłożyła łyżkę.
„Bez sensu” – mruknęła. „Dobra. Dziś wieczorem. Ale żadnych wymówek”.
„Chodźmy” – powiedział Noah, wstając. „Zajmiemy miejsca w pierwszym rzędzie. Chcę, żeby widzieli nasze twarze, kiedy wejdą”.
„Avery, posprzątaj, póki nas nie ma” – powiedziała Lorraine, klepiąc mnie po ramieniu z protekcjonalnym uśmieszkiem. „Przygotuj dom, żeby był ładny, kiedy wrócimy”.
Wyszli jak żołnierze maszerujący na front.
Patrzyłem, jak ich SUV znika za zakrętem.
Potem zamknąłem drzwi. Przekręciłem zasuwkę.
Policzyłem do pięciu.
I pobiegł.
Na górze drzwi do serwerowni otworzyły się z sykiem.
Zdjąłem kostium – poplamioną koszulkę i luźne dżinsy – i zostawiłem je na podłodze.
Z pokrowca na ubrania, ukrytego w głębi ukrytego pokoju, wyciągnąłem swoją prawdziwą zbroję: grafitowy garnitur od nowojorskiego projektanta, skrojony tak ostro, że można było nim ciąć.
Założyłam białą jedwabną bluzkę i czarne szpilki.
Przy toaletce rozczesałam włosy, tworząc gładkie fale, i pomalowałam usta głęboką, szkarłatną barwą, o której Noah kiedyś powiedział, że jest „zbyt agresywna”.
Przypiąłem smycz do klapy marynarki.
WSPÓLNOTY VIDIAN NEST.
Dyrektor Generalny – AVERY ELENA GARCIA.
Maya czekała w czarnym samochodzie na końcu alejki.
„Wyglądasz, jakbyś miał zamiar zwolnić Boga” – powiedziała, uśmiechając się.
„To tylko niektórzy z Jego najbardziej irytujących lokatorów” – odpowiedziałem, siadając obok niej.
„Proszę.” Podała mi czarny segregator. „Lista osób do zabicia.”
W środku znajdowało się wszystko, co zebraliśmy: klatki z nagrania policzka, transkrypcje kłamstw Lorraine, zrzuty ekranu z czatu grupowego, naruszenia umowy najmu, niezapłacone należności i wyjątkowo obciążający e-mail od Noaha, w którym namawiał swoją matkę, żeby się mną „zajęła”.
„Gotowa?” zapytała Maya.
Zamknąłem segregator.
„Nigdy w życiu nie byłem bardziej gotowy na nic.”
W ośrodku Cypress Hollow Community Center dwustu mieszkańców siedziało na składanych krzesłach i mamrotało.
Obserwowałem ich zza kulis sceny.
W pierwszym rzędzie siedziała wyprostowana Lorraine w granatowym kostiumie, obok niej Brooke, a pośrodku Noah, ściskając swoje portfolio jak tarczę.
Moderator wspólnoty mieszkaniowej, pan Henderson, otarł pot z czoła i postukał w mikrofon.
„Szanowni Państwo” – zaczął drżącym głosem – „jak wielu z Państwa wie, mieliśmy pytania dotyczące ostatnich zmian w strukturze zarządzania naszą społecznością. Zarząd skontaktował się ze spółką macierzystą, Vidian Nest Communities, i zażądał odpowiedzi”.
„Jasne!” krzyknął Noah, wywołując kilka chichotów.
„Cóż” – powiedział pan Henderson, zerkając w stronę kulis – „zgodzili się. Właściwie, właściciele uznali, że nadszedł czas, aby osobiście zwrócić się do społeczności”.
Wziął głęboki oddech.
„Proszę powitać większościowego udziałowca i dyrektora generalnego Vidian Nest Communities… Panią Avery Garcia.”
Reflektor skierował się w moją stronę.
Wyszedłem na scenę.
Stukot moich obcasów o drewno rozniósł się echem po cichej sali.
Podszedłem do podium, odłożyłem czarny segregator, poprawiłem mikrofon i się uśmiechnąłem.
„Dzień dobry” – powiedziałem. „Wydaje mi się, że miał pan kilka pytań do kierownictwa”.
Lorraine otworzyła szeroko usta.
Brooke wydała z siebie odgłos dławienia się.
Noah patrzył na mnie, jakby wyrosła mi druga głowa.
Sąsiedzi odwrócili się na swoich miejscach i szeptali.
„Czy to… Avery?”
„Ona jest właścicielką Vidianu?”
Pozwoliłem, by szmery nabrały tempa, po czym podniosłem segregator.
„Vidian Nest powstało w oparciu o prostą obietnicę” – powiedziałem. „Dom powinien być azylem. Wierzymy w bezpieczeństwo. W społeczność. I wierzymy, że nadużycia – finansowe, fizyczne czy emocjonalne – nie mają miejsca na naszych posesjach”.
Otworzyłem segregator.
Następny
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
