« Omdat ik je dat allemaal heb aangedaan. Omdat ik je niet heb weten te waarderen. Omdat ik je moest verliezen om te leren hoe ik goed van je kon houden. »
Ik omhelsde haar.
« We zijn elkaar niet kwijtgeraakt, mijn liefste. We hebben elkaar gewoon op een andere manier teruggevonden. »
“Vergeef je mij?”
« Ik heb je lang geleden vergeven. Nu vergeef je jezelf. »
We bleven in die keuken omhelsd – moeder en dochter, maar ook vrouw en vrouw – met littekens, met lessen, met hernieuwde liefde.
Vandaag, terwijl ik dit verhaal in mijn notitieboekje schrijf en vanuit mijn raam naar de zonsondergang kijk, besef ik iets. Het leven is niet eerlijk, maar wel wijs. Het neemt je iets af. Het breekt je. Het dwingt je om los te laten. Maar uiteindelijk leert het je iets. En als je er aandacht aan besteedt, transformeert het je.
Ik werd 58 en dacht dat mijn leven al bepaald was, dat mijn rol was om moeder te zijn – alleen maar moeder – en dat dat betekende dat ik moest geven tot ik zou verdwijnen. Maar ik had het mis.
Moeder worden betekent niet dat je jezelf uitgumt. Het betekent dat je iets leert. En soms is de beste les het goede voorbeeld – het voorbeeld van een vrouw die zichzelf respecteert. Een vrouw die grenzen stelt. Een vrouw die haar rust verkiest boven het comfort van anderen.
En die vrouw, die vrouw die ik onderweg tegenkwam, dat ben ik.
Elellanena Miller. Zestig jaar oud. Amateurschilder, oma op komst, dochter, zus, vriendin, maar bovenal vrouw. Een complete vrouw. Een vrouw die leerde dat de belangrijkste liefde zelfliefde is. Want als je van jezelf houdt, leer je anderen hoe ze van jou moeten houden. En als je jezelf respecteert, leer je anderen hoe ze jou moeten respecteren.
Het was niet makkelijk. Het ging niet snel. Maar het was het waard. Elke traan, elke slapeloze nacht, elk moment van eenzaamheid, elke pijnlijke beslissing was het waard.
Want vandaag – vandaag kan ik in de spiegel kijken en mezelf herkennen. Vandaag kan ik met opgeheven hoofd rondlopen. Vandaag kan ik zonder schuldgevoel ‘nee’ zeggen. En vandaag kan ik zonder angst ‘ja’ zeggen.
Als mijn verhaal je heeft geraakt, als je iets van jezelf in mij herkent, dan wil ik je het volgende vertellen:
Je bent niet egoïstisch omdat je voor jezelf kiest. Je bent geen slechte moeder omdat je grenzen stelt. Je bent niet wreed omdat je je waardigheid verdedigt. Je bent een mens en je verdient respect – van je kinderen, van je familie, van je partner, maar bovenal van jezelf.
Want liefde die jou niet omvat, is geen liefde. Het is opoffering. En opoffering zonder wederkerigheid is misbruik vermomd als deugd.
Maak jezelf niet kleiner om te passen in plaatsen die je niet waarderen. Verontschuldig je niet voor het innemen van ruimte. Smeek niet om liefde van degenen die je die vrijelijk zouden moeten geven. Want je bent waardevol. Je bent belangrijk. Je bent goed genoeg zoals je bent. En als iemand dat niet ziet, is dat hun probleem – niet het jouwe.
Soms moet je verliezen om te vinden. Je moet loslaten om te ontvangen. Je moet breken om te herbouwen. En ook al doet het pijn, ook al is de weg donker, ook al heb je het gevoel dat je het niet zult overleven – je zult het overleven.
Ik weet het, want ik heb het overleefd. En als ik het kon, kun jij het ook.
Bedankt dat je tot het einde naar me hebt geluisterd. Bedankt dat je bij me bent gebleven in dit verhaal. Bedankt dat je me mijn pijn en ook mijn genezing hebt laten delen. Als dit verhaal je hart heeft geraakt, deel het dan met iemand die het nodig heeft – met die moeder die het moeilijk heeft, met die vrouw die zich onzichtbaar voelt, met die persoon die moet weten dat ze niet alleen is.
Want soms is één verhaal genoeg om een leven te veranderen. En als het jouw leven heeft veranderd, dan is alles wat ik heb geleefd, alles wat ik heb verloren, alles wat ik heb gewonnen, het waard geweest.
Abonneer je en klik op de bel voor meer verhalen van vrouwen die hun pijn omzetten in wijsheid. Elke dag, een vrouw, een levensles.
