Mój smutek właśnie zmienił kształt.
Wyszedłem bez sprzeciwu, bo nie było już nic więcej do powiedzenia.
Na zewnątrz popołudnie toczyło się z niepokojącą normalnością. Ludzie się śmiali, ruch uliczny płynął płynnie, a niebo pozostało spokojne i błękitne.
Siedząc w samochodzie, wpatrywałem się w kierownicę, zdając sobie sprawę, że pewniki mogą rozpaść się bezgłośnie. Może sprzedawca popełnił błąd.
Być może żal przemienił mój strach w coś teatralnego. A może prawda wcale nie była dramatyczna, po prostu niedokończona.
Moja żona zawsze wierzyła, że niektóre drzwi nie zamykają się wtedy, kiedy myślimy, że się zamkną, że życie zostawia ślady, kiedy nie zwracamy na nie uwagi.
Następny
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
