„Lepiej niż dobrze” – powiedziała Clare, mrużąc oczy.
Nie podobały jej się odpowiedzi, nad którymi nie miała kontroli.
„Jasne. Chyba „dobrze” tak wygląda dziś spłukanie.”
Helen wyciągnęła rękę, jakby chciała ją powstrzymać.
Ale Clare podniosła rękę.
„Mamo, nie udawajmy. Emily nie ma na swoim koncie zbyt wielu sukcesów. Nie jest teraz zbyt… stabilna. Można się do tego przyznać. Jesteśmy rodziną”.
Emily mówiła spokojnie. „Dlaczego myślisz, że jestem spłukana?”
Clare mrugnęła, a potem roześmiała się, jakby myśl, że Emily może mieć coś więcej, była śmieszna.
„No i co, prawda?”
Emily prawie chciała jej to powiedzieć.
Prawie.
Ale prawdę ukrywała głęboko w sobie.
Ujawni to wtedy, kiedy będzie chciała.
Nie, gdy jest się przynętą.
Temat rozmowy uległ zmianie, ale napięcie nie osłabło.
Helen przyniosła deser, próbując załagodzić sytuację.
Clare krążyła wokół Emily jak rekin, czekając na krew.
Po kolacji Emily przeprosiła i wyszła na zewnątrz, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza.
Wtedy usłyszała głos Clare dochodzący z kuchni — ostry, szybko szepczący.
„Wróciła z pustymi rękami” – powiedziała Clare. „Mówiłam ci, że tak będzie. Nadal jest zdesperowana i bez celu. Znów będzie łatwo ją wykorzystać”.
Emily zamarła.
Następnie rozległ się głos Jasona — niski, ale wyraźny.
„Dobrze. Tego mi trzeba. Jeśli jest zdesperowana, przyjmie każdą pomoc, jaką jej zaoferuję”.
Żołądek Emily się ścisnął.
Jason był w domu.
Clare go wpuściła.
Rozmawiali o niej, jakby była projektem, narzędziem.
Clare się roześmiała. „Po prostu udawaj. Ona zbyt łatwo ci ufa, a i tak widzi w tobie dobro. To żałosne, szczerze mówiąc”.
Jason prychnął. „Powinna. Opiekowałem się nią latami”.
Emily przycisnęła dłoń do ściany, żeby złapać równowagę.
Clare jeszcze bardziej zniżyła głos.
„I dostaniesz kolejną szansę teraz, gdy znów została sama”.
Jason westchnął. „Może. Zależy, jak bardzo mnie nienawidziła wcześniej”.
„Och, proszę” – powiedziała Clare. „Ona nadal cię pragnie. Zawsze cię pragnęła. Przyjmie każdy ochłap, jaki jej dasz”.
Emily zamknęła oczy.
Nie ze łez.
Od ostrego ukłucia rozpoznania.
Clare pozostawała z nim w kontakcie przez wszystkie te lata.
Ten sam Jason, który ją upokorzył, zdradził i przedstawił jako niezrównoważoną.
Ten sam Jason, którego myślała, że wyeliminuje na zawsze.
Emily cofnęła się, uważając, żeby nie wydać żadnego dźwięku.
Nie chciała tam wejść i pokazać im, że słyszała.
Nie chciała, żeby zobaczyli, jak bardzo ją niedoceniali.
Za nią Jason powiedział coś, co wywołało głośny śmiech Clare.
„Będzie ją można łatwo ponownie wykorzystać”.
Emily powoli wypuściła powietrze.
Nie. Nie zrobią tego.
Nie tym razem.
Zeszła z ganku i ruszyła w stronę chodnika. Potrzebowała chwili na zastanowienie się i na złapanie oddechu.
Powietrze wydawało się teraz cięższe.
Wszystko w domu miało sens, którego wolałaby nie widzieć.
Jej matka unika kontaktu wzrokowego.
Duże zainteresowanie Clare.
Ta łatwość i pewność siebie, z jaką mówili za nią, o niej i przeciwko niej.
Żaden z nich nie wiedział, że była mężatką.
Żaden z nich nie wiedział, jakie życie zbudowała.
Nadal wyobrażali ją sobie jako dziewczynę, którą Jason złamał.
Emily szła, aż dotarła do sklepu na rogu, tego samego, w którym zwykła zatrzymywać się po gorszych dniach.
Zatrzymała się przy wejściu, pozwalając swemu ciału się uspokoić.
Jej telefon znów zawibrował.
Daniel: „Myślę o tobie. Wszystko w porządku?”
Odpisała: „Tylko sprawy rodzinne. Nic nowego”.
„Zadzwoń, jeśli będziesz mnie potrzebować. Mówię poważnie.”
Uśmiechnęła się lekko. „Wiem.”
Odsunęła telefon i weszła do środka.
Potrzebowała wody.
Może coś słodkiego.
Nie potrzebowała, aby przeszłość naciskała na nią ze wszystkich stron.
Wzięła napój i ruszyła w stronę kasy.
Ludzie krążyli wokół niej — dzieciaki ciągnęły ją za rękawy, para cicho kłóciła się o kupony.
Normalne rzeczy.
Stabilne rzeczy.
Wtedy to usłyszała.
Znajomy śmiech – pewny siebie, szyderczy, zbyt głośny jak na tę przestrzeń.
Jason.
Skręcił za róg przejścia, trzymając telefon przy uchu i szeroko się uśmiechając.
Jeszcze jej nie widział.
Chwalił się czymś małym i bezsensownym, był to rodzaj rozmowy, którą zawsze prowadził, gdy chciał zwrócić na siebie uwagę.
Chciała pójść w drugą stronę.
Ale na sekundę zamarła — na tyle długo, by mógł się odwrócić i ją zauważyć.
Wszystko w jego twarzy uległo zmianie.
Najpierw niespodzianka.
A potem samozadowolenie i satysfakcja.
„No i spójrz, co wiatr przyniósł.”
Rozłączył się bez pożegnania i ruszył w jej stronę pewnym krokiem, co sprawiło, że inni klienci również spojrzeli w górę.
Emily zachowała spokój.
Nie chciała tej sceny.
Nie tutaj.
Nie z obcymi.
Jason zatrzymał się tuż przed nią.
„Nie spodziewałem się, że zobaczę cię chodzącego, jakby wszystko było normalne” – powiedział. „Myślałem, że będziesz się chować u mamy”.
Nic nie powiedziała.
Uśmiechnął się ironicznie.
„Co się stało? Dziś nie ma powrotu?”
Podszedł bliżej.
Zbyt blisko.
„Wciąż miękka, co? To twój problem, Em. Nadal miękka. Nadal łatwa.”
Emily przesunęła się, żeby zrobić miejsce.
Popchnął ją w ramię — nie na tyle mocno, żeby ją przewrócić, ale na tyle mocno, żeby ją upokorzyć.
„Ruszaj się” – powiedział głośno, żeby wszyscy usłyszeli. „Przeszkadzasz”.
Wszystkie głowy się odwróciły.
Ktoś westchnął.
Kasjer zatrzymał się w połowie skanowania.
Mały chłopiec patrzył szeroko otwartymi oczami na mężczyznę, który zdawał się być z siebie dumny.
Jason zaśmiał się cicho i pokręcił głową, jakby coś udowodnił.
„Wciąż chodzisz, jakbyś był coś wart” – powiedział. „To wręcz urocze”.
Emily się wyprostowała.
Spokój.
Kontrolowane.
Ona odmówiła ustąpienia.
Nie chciała dać mu ani kropli emocji, których pragnął.
Czekał, aż się złamie.
Nie, nie zrobiła tego.
To go bardziej denerwowało niż cokolwiek innego.
Prychnął i odepchnął ją, upewniając się, że pchnięcie jest na tyle publiczne, że wszyscy to widzą.
Emily patrzyła jak odchodzi.
Jej serce jest spokojne.
Tym razem nie drży.
Nie krwawię.
Ona wiedziała coś, czego Jason nie wiedział.
To nie skończy się tak, jak się spodziewał.
Odwróciła się, by wyjść ze sklepu, gotowa wrócić do domu, gotowa znów odetchnąć.
Nie wiedziała jeszcze, że on jeszcze nie skończył.
Nie zamierzał przestać jej upokarzać.
I nie wiedziała, że za chwilę całe centrum handlowe zamilknie z jej powodu.
Ale ten moment jeszcze nie nadszedł.
Jeszcze nie.
Wyszła na zewnątrz, chłodne powietrze owiało jej twarz.
Spojrzała na zegarek.
Już prawie pora na telefon od Daniela.
Chciała usłyszeć jego głos.
Ale nie w ten sposób.
Nie, skoro nadal nosiła na skórze fragmenty słów Jasona.
Zrobiła krok w stronę domu swojej matki.
Wtedy usłyszała za sobą głos.
„Emily.”
Wiedziała, że to Clare, zanim się odwróciła.
Clare szybko podeszła do niej, jej policzki były zarumienione, a w jej żyłach kipiał gniew.
„Co powiedziałeś Jasonowi?”
Emily mrugnęła. „Nic. Dlaczego?”
„Przeszedł obok mnie jak burza, jakbym zrujnowała mu życie” – warknęła Clare. „Zapytałam go, co się stało, a on powiedział, że znowu dramatyzujesz. Coś z nim zaczęłaś?”
Emily wpatrywała się w nią. „Nie. Nawet z nim nie rozmawiałam”.
„Musiałeś coś powiedzieć” – upierała się Clare, podchodząc bliżej. „Jason nie denerwuje się tak o nic”.
„Zapytaj go” – odpowiedziała spokojnie Emily.
Clare prychnęła. „Nie chce mi powiedzieć prawdy. Wiesz, jaki on jest”.
Emily uniosła brew. „Tak. A ty?”
Po raz pierwszy Clare zawahała się, jakby pytanie zraniło ją głębiej, niż się spodziewała.
„Nie zaczynaj ze mną” – powiedziała Clare. „Próbuję ci pomóc”.
„Spotykając się z nim za moimi plecami?” zapytała Emily.
Clare zamarła.
Emily nie powiedziała nic więcej.
Nie musiała.
Cisza powiedziała wystarczająco dużo.
Zanim Clare zdążyła odpowiedzieć, Emily przeszła obok niej.
Nie obejrzała się.
Nie zauważyła, że irytacja na twarzy Clare zmieniła się w strach.
I nie zauważyła Jasona na korytarzu, który obserwował ich oboje wyrachowanym wzrokiem, co zwiastowało kłopoty.
Emily wróciła do domu swojej matki, a jej myśli krążyły w ciasnych kręgach.
Cicho otworzyła drzwi wejściowe, mając nadzieję, że uda jej się wślizgnąć niezauważona.
Jednak z salonu dobiegały głosy.
Jej matka i Clare rozmawiały szybko, nerwowo, kłócąc się.
Emily zatrzymała się na korytarzu, niezauważona.
„Mówię ci, zachowuje się dziwnie” – powiedziała Clare. „W ogóle nie zareagowała na Jasona. Nawet łzy”.
Głos Helen zadrżał. „Może teraz jest silniejsza”.
„Silniejsza czy coś ukrywa?” – odpaliła Clare. „Jest cicho. Za cicho. Emily nigdy nie wraca do domu, jeśli czegoś nie chce”.
Helen westchnęła. „To nasza córka”.
„Do tej pory nigdy nie powstrzymywało jej to od siania chaosu” – powiedziała Clare.
Emily poczuła ucisk w klatce piersiowej.
Uwierzyli w wersję jej osoby, która nigdy nie istniała.
Mówili o niej jak o kimś, kto stanowi problem, z którym trzeba sobie poradzić, a nie jak o członka rodziny, o którego trzeba dbać.
Emily weszła do pokoju zanim zdążyli powiedzieć coś więcej.
„Wróciłem.”
Obie kobiety skoczyły, jakby przyłapano je na kradzieży.
Pierwsza otrząsnęła się Clare.
„Właśnie rozmawialiśmy o kolacji. Nagle zniknąłeś.”
„Potrzebowałam powietrza” – powiedziała Emily, patrząc na nich oboje – mając nadzieję na coś miękkiego, cokolwiek, co pokazywałoby, że naprawdę chcą ją odzyskać.
Nic nie znalazła.
Helen sięgnęła po szklankę wody stojącą na stole.
„Zostajesz na noc? Mogę przygotować pokój gościnny.”
Emily zawahała się.
Ona nie chciała zostać.
Nie czuła się tu bezpiecznie.
Nie, gdy stare rany się otwierają, a sekrety kryją się w każdym kącie.
Ale odejście teraz mogłoby wywołać pytania, na które nie chciała odpowiadać.
„Zostanę” – powiedziała.
Clare wymusiła uśmiech.
„Dobrze. Może porozmawiamy jutro. Naprawdę.”
Emily skinęła głową, ale nie ufała tonowi wypowiedzi.
Poszła do pokoju gościnnego, zamknęła drzwi i usiadła na brzegu łóżka.
Jej telefon znów zawibrował.
Daniel: „Wciąż w porządku?”
Wpatrywała się w wiadomość, zawisając nad nią palcami.
Przez chwilę chciała powiedzieć Danielowi wszystko – całą okropną prawdę.
Ale się zatrzymała.
Nie dlatego, że mu nie ufała.
Ponieważ nie chciała, aby jej pierwszy prawdziwy moment powrotu do domu został przyćmiony przeszłością.
„Nic mi nie jest. Idę odpocząć” – napisała.
Zadzwoń do mnie, jak się obudzisz.
Wzięła głęboki oddech, wdzięczna, że nigdy nie naciskał, nigdy nie zakładał, nigdy nie żądał, żeby otworzyła się na jego harmonogram.
Położyła się i zamknęła oczy.
Nie spała długo.
Krzyki dochodzące z korytarza wyrwały ją ze snu.
Wściekły głos Clare rozbrzmiał w całym domu.
„Jak mogłeś ją wpuścić z powrotem? Ona wszystko psuje.”
Emily usiadła, jej serce waliło.
Podeszła do drzwi i je uchyliła.
Clare była na korytarzu, chodziła tam i z powrotem i rozmawiała przez telefon.
„Nie, Jason, posłuchaj. Ona nie jest taka sama. Coś jest nie tak. Mówię ci, będzie sprawiać problemy, jeśli sobie z tym nie poradzimy.”
Oddech Emily ucichł.
Clare zatrzymała się i zaczęła nasłuchiwać.
„To się dowiedz. Nie wiem. Zapytaj kogoś. Pewnie i tak nie ma już nikogo.”
Emily zamknęła drzwi, zanim Clare zdążyła się odwrócić.
Każde słowo docierało do niej głębiej, niż chciała przyznać.
Clare nie martwiła się o dobro Emily.
Martwiła się planami Jasona i tajemnicą, jaką skrywali.
Emily stała tam przez dłuższą chwilę.
Potem postanowiła, że musi wyjść z domu.
Złapała płaszcz i wymknęła się tylnymi drzwiami.
Nocne powietrze niosło ze sobą cichy szum ruchu ulicznego z głównej drogi.
Poszła w kierunku oddalonego o kilka przecznic centrum handlowego.
Sklep był otwarty do późna — w godzinach świątecznych — a ona potrzebowała publicznego miejsca, miejsca, w którym mogłaby odetchnąć, nie czując się osądzana przez ściany.
Wewnątrz tłum leniwie przemieszczał się między sklepami.
W każdym oknie świeciły się szyldy z ofertami świątecznymi.
Ludzie się śmiali, nosili torby, wiedli proste życie.
Emily szła, nie patrząc na nic.
Chciała przestać myśleć.
Chciała być odrętwiała.
Ale los jeszcze się z nią nie rozstał.
Skręciła za róg i weszła w szerokie przejście.
I znowu tam był.
Jason.
Zauważył ją zanim zdążyła się odwrócić.
W jego oczach pojawiło się coś złośliwego — zapał.
Nadal był zły.
Nadal zawstydzony tym, że nie dała mu wcześniej dramatu, na jakim mu zależało.
Podszedł do niej z tą samą arogancką i pełną wyniosłości miną, jakby wciąż był jej właścicielem.
Emily pozostała niewzruszona.
Spokój.
Nie chcę uciekać.
„Cóż” – powiedział na tyle głośno, by usłyszało go kilku klientów – „czyż to nie księżniczka uważa, że jest za dobra, żeby rozmawiać z ludźmi?”
Emily mówiła spokojnie: „Nie chcę żadnych kłopotów”.
Jason się roześmiał. „Za późno. Już wtedy zrobiłeś ze mnie idiotę”.
„Sam się tak zachowałeś” – powiedziała cicho, ale ostro.
Jego oczy pociemniały.
„Wciąż masz takie podejście. Nic dziwnego, że wszyscy się ciebie pozbyli.”
Kilka osób znajdujących się w pobliżu zwolniło kroku.
Jason podszedł bliżej, zniżając głos, ale nie okazując wrogości.
„Myślisz, że jesteś kimś?”
Uśmiechnął się szyderczo.
„Nie jesteś.”
„Nigdy nie byłeś.”
„Odeszłaś od jedynych ludzi, którzy kiedykolwiek cię tolerowali”.
Emily się nie ruszyła.
Nie dała mu tej satysfakcji.
Pochylił się.
„Wiesz, co powiedziała mi wcześniej twoja siostra?”
Uśmiechnął się.
„Powiedziała: «Wróciłeś spłukany i zdesperowany. Nie masz dokąd pójść».”
„I ma rację.”
Emily wzdrygnęła się, zanim zdołała się powstrzymać.
Jason to zobaczył i się uśmiechnął.
„Wciąż miękkie” – wyszeptał.
A potem głośniej, na tyle wyraźnie, by tłum mógł usłyszeć:
„Nie udawaj teraz, że masz dumę. Nie masz.”
Znów ją popchnął.
Tym razem trudniej.
Cofnęła się o krok.
Ale nie spadła.
Stanęła prosto i wyprostowała się.
Ludzie przestali chodzić.
Wokół nich utworzył się krąg oczu.
Rozpoczęło się szeptanie.
Niektórzy wskazywali.
Niektórzy śmiali się niezręcznie.
Nie jestem pewien, czego byli świadkami.
Jason uśmiechnął się ironicznie, jakby uwielbiał być w centrum uwagi.
„Spójrz na siebie” – powiedział. „Nawet sam nie potrafisz się obronić”.
Emily się wyprostowała.
Jej głos był niski.
„Nie muszę się przed tobą chronić.”
„O tak, masz rację” – powiedział. „Zawsze będziesz mieć”.
Spojrzała mu w oczy ze spokojem, którego się nie spodziewał.
„Już nie.”
Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy.
To mu się nie podobało.
Lubił, gdy się bała.
Cichy.
Przepraszanie za rzeczy, które nie były jej winą.
Otworzył usta, żeby wyrzucić z siebie kolejną obelgę.
Ale odgłos opon za szklanymi drzwiami przerwał mu milczenie.
Ludzie się odwrócili.
Czarny luksusowy samochód zatrzymał się przy krawężniku.
Nie rzuca się w oczy.
Imponujący.
Takich, które nie pasowały do tego małego miasteczka.
Jason zmarszczył brwi.
„Co do cholery?”
Drzwi się otworzyły.
Wyszli mężczyźni w szytych na miarę garniturach.
Trzy z nich.
Poruszali się z konkretnym zamiarem — pewni siebie, opanowani, silni w sposób, który natychmiast przyciągał uwagę.
Nie byli pracownikami ochrony centrum handlowego.
To nie była lokalna policja.
Należeli do świata o wiele wyższego niż wszystko, co znajdowało się w tym budynku.
Zapadła cisza.
Nawet nastolatkowie, którzy się śmiali, ucichli.
Mężczyźni nie patrzyli na nikogo oprócz Emily.
Jason podążył za ich wzrokiem.
Powoli odwrócił się i spojrzał na nią.
Emily zachowała spokój, choć jej serce zabiło mocniej.
Nie spodziewała się, że Daniel kogoś wyśle.
Powiedziała mu, że wszystko jest w porządku.
Ale musiał coś wyczytać z jej wcześniejszych wiadomości — coś, czego nie napisała.
Mężczyźni podeszli do wejścia.
Automatyczne drzwi się otworzyły.
Stukot wypolerowanych butów rozbrzmiewał na podłodze centrum handlowego.
Wszystkie głowy się odwróciły.
Jeden z nich zatrzymał się kilka stóp od Emily i lekko skłonił głowę na znak szacunku.
„Pani Hail” – powiedział wyraźnie, wystarczająco głośno, żeby wszyscy w pobliżu mogli go usłyszeć. „Przyszliśmy panią eskortować”.
Twarz Jasona pobladła.
Clare, która właśnie weszła z drugiej strony galerii handlowej, zamarła w miejscu.
Helen, stojąca za nią, ściskała torebkę, jakby to mogło ją uspokoić.
Emily przez chwilę stała nieruchomo.
Pozwoliła, by cisza się przeciągnęła.
Niech prawda unosi się w powietrzu wokół nich wszystkich.
Następnie wypuściła powietrze i spojrzała prosto na Jasona.
„Mój mąż czeka.”
Jasonowi opadła szczęka.
Oczy Clare rozszerzyły się.
Całe centrum handlowe zdawało się wstrzymać oddech.
Głos narratora — ciepły, natarczywy — rozbrzmiał ponownie niczym przerwa reklamowa wpadająca w środek dramatu.
Jeśli jeszcze nie subskrybujesz, chcielibyśmy, abyś dołączył do naszej społeczności, klikając przycisk subskrypcji. Poprzez nasze historie budujemy nadzieję i dajemy przyszłość dzieciom i kobietom, które doświadczyły złego traktowania na całym świecie. Zmotywuj nas, subskrybując i włączając dzwonek powiadomień, aby nigdy nie przegapić ważnej historii. Daj nam również znać w komentarzach, skąd oglądasz i jak ta historia do Ciebie przemówiła.
Ludzie szeptali imię Daniela jeszcze zanim wszedł do środka.
Nie wiedzieli kim on był.
Ale oni to czuli.
Jego obecność unosiła się w galerii handlowej niczym cicha zmiana w powietrzu — taka, która sprawiała, że obcy ludzie prostowali plecy i ściszali głos.
Daniel wszedł spokojnym krokiem.
Nic w pośpiechu.
Nic dramatycznego.
Jego wzrok powędrował prosto na Emily.
Nie patrzył na tłum, na Jasona ani na nikogo innego — tylko na nią.
Emily poczuła, jak jej oddech zwalnia się w chwili, gdy do niej dotarł.
Delikatnie dotknął jej ramienia, badając ją bez robienia sceny.
„Czy wszystko w porządku?” zapytał.
Jego głos był łagodny.
Ale nadal miało autorytet.
Skinęła głową. „Nic mi nie jest”.
Przyglądał się jej twarzy przez chwilę.
Potem spojrzał na Jasona, który próbował się wyprostować.
Przegrany.
Wyraz twarzy Daniela się nie zmienił.
Żadnego gniewu.
Nie krzycz.
Nic głośnego.
Tylko cicha intensywność, która wydawała się zimniejsza od wściekłości.
„Co się stało?” Daniel zapytał Emily.
Następny
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
